Browsing by Author "อัจฉริยา สุขสมบูรณ์"

Now showing 1 - 1 of 1
  • No Thumbnail Available
    Item
    การเปรียบเทียบผลของการบริหารสมองและการออกกำลังกายแบบกระตุ้นผ่านทางระบบรับความรู้สึกของข้อต่อและกล้ามเนื้อต่อการรู้คิดในผู้สูงอายุ
    (มหาวิทยาลัยพะเยา, 2023) อัจฉริยา สุขสมบูรณ์; นาราชา มูลจันทร์; ปรัชญา ทาเงิน
    บทความวิจัยก่อนหน้าได้แสดงให้เห็นว่า การออกกำลังกายเป็นประจำมีความเกี่ยวข้องกับการเพิ่มการรู้คิดในผู้สูงอายุ อย่างไรก็ตามการศึกษาผลของการออกกำลังกายแบบบริหารสมอง และการออกกำลังกาย แบบกระตุ้นผ่านทางระบบรับความรู้สึกของข้อต่อและกล้ามเนื้อต่อการรู้คิดยังไม่แพร่หลาย การศึกษาครั้งนี้จึงมีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาผลของการออกกำลังกายแบบบริหารสมอง และการออกกำลังกายแบบกระตุ้น ผ่านทางระบบรับความรู้สึกของข้อต่อและกล้ามเนื้อต่อการทำงานของการรู้คิดในผู้สูงอายุ โดยมีอาสาสมัครเพศหญิง จำนวน 30 คน ที่มีอายุระหว่าง 60-85 ปี เข้าร่วมในการศึกษาครั้งนี้ อาสาสมัครถูกแบ่งออกเป็น 3 กลุ่มด้วยวิธีการสุ่ม ได้แก่ กลุ่มการออกกำลังกายแบบบริหารสมอง จำนวน 10 คน กลุ่มการออกกำลังกายแบบกระตุ้นผ่านทางระบบรับความรู้สึกของข้อต่อและกล้ามเนื้อ จำนวน 10 คน และกลุ่มควบคุม จำนวน 10 คน โดยให้อาสาสมัครในกลุ่มออกกำลังกายแบบบริหารสมอง และกลุ่มการออกกำลังกายแบบกระตุ้นผ่านทางระบบรับความรู้สึกของข้อต่อและกล้ามเนื้อออกกำลังกาย 3 ครั้ง/สัปดาห์ เป็นเวลา 2 สัปดาห์ ในขณะที่กลุ่มควบคุมจะไม่ได้รับการออกกำลังกาย และให้อาสาสมัครดำเนินกิจกรรมการใช้ชีวิตประจำวันตามปกติ ตลอดระยะเวลาการศึกษา การรู้คิดซึ่งประเมินโดยการทดสอบ Digit span forward test (DSF) Trail making test (TMT) และ Stroop color and word test (SCWT) ถูกนำมาประเมินก่อนและหลังให้โปรแกรมการออกกำลังกาย 2 สัปดาห์ หลังสิ้นสุดการออกกำลังกาย กลุ่มที่ได้รับการออกกำลังกายแบบบริหารสมองมีผลการทดสอบ SCWT1 (p=0.011) ดีขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ และกลุ่มที่ได้รับการออกกำลังกายแบบกระตุ้นผ่านทางระบบรับความรู้สึกของข้อต่อ และกล้ามเนื้อมีผลการทดสอบ TMT-A (p=0.001) TMT-B (p=0.025) และ SCWT3 (p=0.043) ดีขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ อย่างไรก็ตามไม่พบความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติระหว่างทั้ง 3 กลุ่มในการรู้คิด ภายหลังสิ้นสุดโปรแกรมการออกกำลังกาย 2 สัปดาห์ การออกกำลังการแบบบริหารสมองและการออกกำลังกายแบบกระตุ้นผ่านทางระบบรับความรู้สึกของข้อต่อและกล้ามเนื้อ ยังไม่ได้แสดงผลที่ชัดเจนต่อการรู้คิดในผู้สูงอายุ จึงควรมีการศึกษาเพิ่มเติม โดยเฉพาะในกลุ่มตัวอย่างขนาดใหญ่ และมีความแตกต่างในการใช้ชีวิตประจำวัน เพื่อให้เข้าใจผลของการออกกำลังกายแบบริหารสมองและการออกกำลังกายแบบกระตุ้นผ่านทางระบบรับความรู้สึกของข้อต่อ และกล้ามเนื้อต่อการรู้คิดได้ดีขึ้น