Browsing by Author "ศมล สิงห์สิทธิ์"

Now showing 1 - 1 of 1
  • No Thumbnail Available
    Item
    ความสัมพันธ์ระหว่างการทดสอบการก้าวขาตามแนวเส้นแบบประยุกต์และการทดสอบการทรงตัวขณะอยู่กับที่ของผู้สูงอายุกลุ่มเปราะบางที่อาศัยอยู่ในชุมชน
    (มหาวิทยาลัยพะเยา, 2022) ชนัญญา ศรีสร้อย; ศมล สิงห์สิทธิ์; นรินทิพย์ เลาหพิบูลรัตนา
    ที่มาและความสำคัญ: การเปลี่ยนแปลงทางสรีรวิทยาในผู้สูงอายุส่งผลต่อการเพิ่มขึ้นความเสี่ยงต่อการล้ม การทดสอบความสามารถด้านการทรงตัวของผู้สูงอายุเพื่อประเมินความเสี่ยงในการล้มจึงเป็นสิ่งที่สำคัญ เช่น การทดสอบความสามารถในการทรงตัวขณะเคลื่อนไหว (Star excursion balance test: SEBT) และการทดสอบความสามารถในการเอื้อมมือหลายทิศทาง (Modified functional reach test : MDRT) อย่างไรก็ตาม ยังไม่มีศึกษาใดศึกษาความสัมพันธ์ (ความตรงตามสภาพ) ของการทดสอบการเอื้อมมือใน 4 ทิศทาง (MDRT) กับความสามารถในการทรงตัวขณะเคลื่อนไหว (SEBT) ระหว่างผู้สูงอายุกลุ่มที่มีความเสี่ยงต่อการล้มและไม่มีความเสี่ยงต่อการล้ม วัตถุประสงค์: เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างการทดสอบการก้าวขาตามแนวเส้นแบบประยุกต์และการทดสอบการเอื้อมมือ 4 ทิศทางในผู้สูงอายุที่มีและไม่มีความเสี่ยงต่อการล้ม และเพื่อศึกษาหาความแตกต่างของระดับความสามารถด้านทรงตัวระหว่างผู้ที่มีความเสี่ยงล้ม และผู้ที่ไม่มีความเสี่ยงล้ม วิธีการวิจัย: อาสาสมัครเพศหญิงและชายอายุตั้งแต่ 65 ปีขึ้นไป จำนวน 76 คน แบ่งออกเป็น 2 กลุ่ม ได้แก่ กลุ่มที่มีความเสี่ยงต่อการล้ม และกลุ่มที่ไม่มีความเสี่ยงต่อการล้ม การทดสอบการทรงตัวขณะเคลื่อนไหวประกอบด้วย การทดสอบการเอื้อมมือหลายทิศทาง (MDRT) โดย MDRT จะถูกทดสอบ 4 ทิศทาง คือ ทางด้านหน้า ด้านหลัง ด้านซ้าย และด้านขวา การทดสอบการทรงตัวขณะอยู่นิ่งประกอบด้วย การก้าวขาตามแนวเส้นประยุกต์ (SEBT) โดย SEBT จะถูกทดสอบ 3 ทิศทาง คือ ทางด้านหน้า ด้านหลังข้างใน และด้านหลังข้างนอก ผลการวิจัย: ค่าผลรวมของค่าร้อยละระยะก้าวต่อความยาวของช่วงขาทั้งหมด SEBT score (%) มีความสัมพันธ์ กับ MDRT ทั้ง 4 ทิศทาง (r = 0.37-0.51) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p < 0.01) โดยอาสาสมัครกลุ่มที่ไม่มีความเสี่ยงต่อการล้ม มีค่าผลรวมของค่าร้อยละระยะก้าวต่อความยาวของช่วงขาทั้งหมด (SEBT score) แตกต่างกันจากกลุ่มที่มีความเสี่ยงต่อการล้ม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p < 0.05) นอกจากนี้ยังพบว่า กลุ่มที่ไม่มีความเสี่ยงต่อล้มมีระยะเอื้อมที่มากกว่ากลุ่มที่มีความเสี่ยงต่อการล้มอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p < 0.05) สรุปผล: อาสาสมัครที่ไม่มีความเสี่ยงต่อการล้ม มีความสามารถด้านการทรงตัวแบบ static balance และแบบ dynamic balance ดีกว่าอาสาสมัครที่มีความเสี่ยงต่อการล้ม นอกจากนี้ยังพบว่า การทดสอบ MDRT มีความสัมพันธ์กับ SEBT อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ซึ่งสามารถนำการทดสอบเหล่านี้ไปใช้ในทางคลินิกและชุมชนได้